هنگامی که من بسیار کوچک بودم آیت‌الله سید روح‌الله خاتمی امام جماعت مسجد كوشك نو بود. در آن زمان مسجد نه آب و نه برق داشت. شبها مردم با چراغهای دستی مسجد را روشن می‌كردند تا آیت‌الله خاتمی بتواند نماز بخواند و برای مردم صحبت كند. غرفه‌های مسجد اصلاً فرش نداشت و مردم روی زمین بدون فرش نماز می‌خواندند. راه مسجد كوشك نو خیلی دور بود و باید از كوچه‌های تنگ و تاریك می‌گذشتیم. روزها آقا خودش با الاغ به مسجد می‌آمد. ولی شبها به خاطر راه دور بعضی از مردم با چراغهای دستی به دنبال آقا می‌رفتند و او را به مسجد می‌آوردند. مردم كوشك نو فقیر بودند ولی با زحمتهای آیت‌الله خاتمی و كمك مردم كم‌كم این مسجد رونق پیدا كرد و به همین دلیل نیز به مسجد آقا معروف است. آقا با مردم خیلی مهربان و صمیمی بود، مخصوصاً با بچه‌ها خیلی مهربان بود. بچه‌ها او را خیلی دوست داشتند و حتی بچه‌های كوچك هم با شوق و علاقه به پای منبر آقا می‌رفتند. بعد از انقلاب با كوشش و تلاش مرحوم حاج قنبر هاتفی و كمك مردم این مسجد نوسازی شد و به صورت یك مسجد نمونه درآمد.